Zimowa

Jutro

Muzyka:

Piotr Konca, Sebastian Piekarek, Marcin Limek

Słowa:

Artur Gadowski

Tekst piosenki

dziś miedzy nami
północny wiatr
pod powiekami szron
i dłonie chłodne masz

spóźnionych wyznań szary klucz
odleciał w ciemność
ktoś zdmuchnął ogień z wszystkich drzew
zachmurzył niebo

miedzy nami pada śnieg
zima przyszła niespodzianie
znika most na drugi brzeg
nie umiem cię już na pamięć
miedzy nami pada śnieg
coraz ciszej dookoła
zatrzymany rzeki bieg
nie słyszysz kiedy cię wołam

niedokończony biały wiersz
zamiast dobranoc
bosa na palcach mijasz mnie
ubrana w zamieć

miedzy nami pada śnieg
zima przyszła niespodzianie
znika most na drugi brzeg
nie umiem cię już na pamięć
miedzy nami pada śnieg
coraz ciszej dookoła
zatrzymany rzeki bieg
nie słyszysz kiedy cię wołam

z kawałków szkła
układam nas
na pustym białym tle
na białym tle
już nie ma mnie

miedzy nami pada śnieg
zima przyszła niespodzianie
znika most na drugi brzeg
nie umiem cię już na pamięć
miedzy nami pada śnieg
coraz ciszej dookoła
zatrzymany rzeki bieg
nie słyszysz kiedy cię wołam

rozwiń zwiń

Interpretacja

„Zimowa” z albumu „Jutro” zespołu IRA to utwór pełen melancholii i zadumy, który przy użyciu metafory zimowego krajobrazu opowiada o oddalaniu się od siebie dwojga ludzi. Piosenka tworzy nastrój smutku i rozstania, a śnieg staje się symbolem zmian, które zaszły w relacji między bohaterami utworu.

„Dziś między nami północny wiatr, pod powiekami szron i dłonie chłodne masz” – te wersy od razu wprowadzają słuchacza w zimowy nastrój, który jednocześnie odzwierciedla ochłodzenie relacji międzyludzkich. Chłód, który zagościł między bohaterami, jest tak namacalny, jak zimowe powietrze.

„Spóźnionych wyznań szary klucz odleciał w ciemność, ktoś zdmuchnął ogień z wszystkich drzew, zachmurzył niebo” – słowa te pokazują, że do rozstania doprowadziły niewypowiedziane na czas słowa i uczucia. Metafora zgaszonego ognia i zachmurzonego nieba jeszcze bardziej pogłębia wrażenie smutku i straty.

„Między nami pada śnieg, zima przyszła niespodzianie” – refren utworu podkreśla niespodziewany i nieunikniony charakter zmian, które zaszły w relacji. Śnieg, który pada, oddziela bohaterów, tworząc między nimi dystans nie do przebycia.

„Niedokończony biały wiersz, zamiast dobranoc, bosa na palcach mijasz mnie, ubrana w zamieć” – te linijki ukazują próbę zbliżenia, która jednak kończy się niepowodzeniem. Zimowa aura staje się tłem dla emocjonalnego rozłączenia, które dokonuje się w ciszy.

„Z kawałków szkła układam nas, na pustym białym tle, na białym tle już nie ma mnie” – zakończenie piosenki podsumowuje uczucie utraty i nieobecności, które pozostaje po rozstaniu. Próba odbudowania tego, co zostało zniszczone, okazuje się niemożliwa.

Utwór „Zimowa” to poetycka refleksja nad ulotnością relacji i zmiennością uczuć, gdzie zima staje się metaforą przemijania i samotności. IRA z dużą wrażliwością oddaje uczucia tęsknoty, żalu i prób odnalezienia siebie w nowej rzeczywistości po stracie bliskiej osoby.

Mała Mi