Wyspa ego

My

Muzyka:

Piotr Konca, Sebastian Piekarek, Marcin Limek

Słowa:

Artur Gadowski, Wojciech Byrski

Tekst piosenki

Swoją wyspę mam
Zająłem wreszcie ją
Po siedmiu latach walk
Nie ma drzew i skał
I morza nie ma w krąg
I słodkiej wody brak
To się nie liczy, bo moja jest
Kwestia zdobyczy, drapieżniku budzi zew
To nieistotne, bo cieszy mnie
Że bezpowrotnie osiągnąłem ważny cel

Mój świat się składa ze mnie
bo żyję tutaj sam
To moje przeznaczenie
Tu tylko ja i tylko ja

Swoją wyspę mam
Tu nie zawita mrok
I nie wpuściłem dnia
Nieba ani gwiazd
Więc padać nie ma skąd
A słońce zakaz ma
Poukładałem sobie ten ład
Wszystko jak chciałem, od początku tutaj mam
Ukoronują za to dziś więc
Mą własną głowę, chyba nie zaproszę cię

Mój świat się składa ze mnie
bo żyję tutaj sam
To moje przeznaczenie
Tu tylko ja i tylko ja

Nic się nie liczy, bo moja jest
Kwestia zdobyczy, drapieżnika budzi zew

Mój świat się składa ze mnie
bo żyję tutaj sam
To moje przeznaczenie
Tu tylko ja i tylko ja

rozwiń zwiń

Interpretacja

„Wyspa ego” z albumu „My” zespołu IRA to utwór, który w metaforyczny sposób opisuje introspekcyjną podróż i skupienie na własnym „ja”. Tekst piosenki przedstawia ideę izolacji i samowystarczalności jako celu, do którego ktoś dążył przez wiele lat, by w końcu osiągnąć samotną egzystencję na swojej własnej „wyspie”.

„Swoją wyspę mam, Zająłem wreszcie ją, Po siedmiu latach walk” – te wersy wskazują na długotrwały proces dążenia do wyizolowania się od otoczenia, co może symbolizować próbę odnalezienia siebie poprzez odcięcie od zewnętrznych wpływów i skoncentrowanie na własnych potrzebach i pragnieniach.

„Nie ma drzew i skał, I morza nie ma w krąg, I słodkiej wody brak” – opisuje, że osiągnięta „wyspa” jest miejscem pozbawionym naturalnych zasobów, co może sugerować, że wewnętrzna izolacja i skupienie na ego nie zapewniają wszystkiego, czego potrzeba do prawdziwego szczęścia i spełnienia.

„Mój świat się składa ze mnie, bo żyję tutaj sam, To moje przeznaczenie, Tu tylko ja i tylko ja” – refren podkreśla samotność i pełne skupienie na sobie jako na najważniejszej wartości. Chociaż początkowo może się to wydawać osiągnięciem, utwór sugeruje, że taka egzystencja może prowadzić do samotności i braku głębszych, satysfakcjonujących relacji z innymi.

„Swoją wyspę mam, Tu nie zawita mrok, I nie wpuściłem dnia” – ukazuje próbę kontrolowania wszystkiego w swoim otoczeniu, ale także sugeruje brak równowagi i naturalnego rytmu życia, co może prowadzić do izolacji nie tylko od ludzi, ale i od naturalnych cyklów i doświadczeń.

„Wyspa ego” to przestroga przed zbytnim zatraceniem się w sobie i własnych potrzebach kosztem relacji z innymi i doświadczeń, które życie oferuje. Utwór zachęca do refleksji nad własnym życiem i tym, co naprawdę ma wartość – sugerując, że prawdziwe szczęście i spełnienie znajdują się w równowadze między dbaniem o siebie a otwarciem na świat i innych ludzi.

Angela_muz